ကၽြန္ေတာ္ ဒီအိမ္အေဟာင္းေလးနဲ႕ ေနလာတာၾကာခဲ့ပါျပီ။ အဆင္ေျပတာေလးေတြရွိသလို .. အဆင္မေျပတာေလးေတြလည္းရွိေနျပန္ေတာ့ ခုအိမ္သစ္ေလးကို ေျပာင္းေရြ႕ေနထိုင္ေတာ့မယ္လို႕စဥ္းစားမိတယ္ေလ။ အိမ္ေဟာင္းေလးက ျဖစ္သလိုေဆာက္ထားေတာ့  အဆင္မေျပတာကပိုမ်ားေနတာလည္းပါတယ္ေလ။အိမ္သစ္ေလးတစ္လံုးရဖို႕ေတာ္ေတာ္ ခက္ခက္ခဲခဲ ပဲၾကိဳးစားလိုက္ရတယ္ဗ်ာ။ ဘေလာဂ့္ေမာင္ႏွမေတြထဲက၊ညီအစ္ကိုေတာ္ေတြထဲက အကူအညီေတြေပးၾကလို႕ အိမ္သစ္ေလးတစ္လံုးရခဲ့တာပါ။ အထူးသျဖင့္ အိုင္တီဆိုတာ ၾကားပဲၾကားဖူးျပီးဘာမွမသိတဲ့ကၽြန္ေတာ့ကို စကၤာပူက သြားကိုက္ေနတဲ့ `ေ၀ေလး´ တစ္ေယာက္ နဲ႕၊ `အခ်စ္မဲ့ဂစ္တာ´ ၾကီးဆီက အိမ္ေဆာက္နည္းေလးေတြက  အမ်ားဆံုးအကူအညီေပးခဲ့ၾကတာပါ။ သူတို႕ေတြကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။တစ္ကယ္ပါ။ ကိုဂစ္တာက ေတာ့ဘာၾကိဳက္တတ္မွန္းမသိလို႕ ဘီယာ တစ္ခြက္နဲ႕

ကုဂစ္တာအတြက္ ဘီယာတစ္ခြက္

ကိုဂစ္တာအတြက္ ဘီယာတစ္ခြက္

…သြားကိုက္ေနတဲ့ေ၀ေလးအတြက္ကေတာ့ သြားဆရာတစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ျပန္ေပးလိုက္မယ္ေနာ္..

ေ၀ေလးအတြက္ သြားဆရာ၀န္

ေ၀ေလးအတြက္ သြားဆရာ၀န္

ကဲ ကၽြန္ေတာ္ လဂြန္းအိမ္ရဲ႕ အိမ္သစ္လိပ္စာေလးကေတာ့..    http://lagoonaing.iblogger.org

ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ..။

ဒီတစ္ေခါက္ေရးတာေလးကေတာ့  ကိုယ္ေတြ႕ေလးေတြပါ။ အေပါင္းအသင္းမ်ားေကာင္းမႈနဲ႕ရခဲ့တဲ့အေတြ႕အၾကံဳေလးေတြေပၚမွာ ကိုယ့္ အိုင္ဒီယာေလးေတြ တင္ၾကည့္ထားတာမ်ိဳးေပါ့။ကဲ..စလိုက္ရေအာင္ဗ်ာ….

လဂြန္းအိန္ကေတာသားပါ။ရန္ကုန္လာျပီးအစပိုင္းမွာ သင္တန္းေလးဘာေလး တက္ျပီး အေတာ္ပဲ ရန္ကုန္သားအေပါင္းအသင္းေတြရလာတယ္ဆိုပါေတာ့။တစ္ခုေသာ တနဂၤေႏြ ေန႕မွာေပါ့(အမွန္ကေတာ့ ဘာေန႕မွန္းမမွတ္မိေတာ့ပါ။ရမ္းေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။)။ ခ်စ္ေဘာ္ေဘာ္တစ္ေယာက္က ေမြးေန႕တဲ့ ၊အလႈေလးလုပ္ျဖစ္မယ္ဆိုျပီးလာေခၚေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ ထလိုက္သြားတယ္ေလ။ ေနရာကေတာ့ ေရႊတိဂံု ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚက ဇရပ္ေလးတစ္ခုမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္းေတြမို႕ သိပ္အားနာစရာမလိုေတာ့လဲ ဆြဲေရးေတြ ေပးၾက၊ လုပ္စရာရွိတာ ၀ိုင္းလုပ္ေပးၾကနဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး၊ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ စားေသာက္ျပီးစီးသြားၾကေတာ့ သိမ္းဆည္းစရာေတြကို သိမ္းျပီး ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ၾကီးကို ပတ္ျပီးဖူးၾကေပါ့။ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီကစေတာ့တာပဲဗ်ာ။ အေပါင္းအသင္းတစ္ေယာက္က အေရွ႕ေတာင္ေဒါင့္နားေရာက္ေတာ့ `မင္း..ငါနဲ႕ခဏလိုက္ခဲ့စမ္းပါ။ငါမင္းကို ျပစရာရွိတယ္။´ဆိုျပီးေခၚသြားေတာ့ လဂြန္းအိန္ေတာသားလည္း ဘာမ်ားအထူးအဆန္းေတြ႕မလည္းဆိုျပီး ေနာက္ကလိုက္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။အဲ ..ေတြ႕လိုက္ရတာက ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္မွာ လူေတြ၀ိုင္းျပီး အေမႊးတိုင္ေတြထြန္းၾက၊ ပါးစပ္က တစ္တြတ္တြတ္နဲ႕ ရြတ္ဆိုေနၾက နဲ႕ဗ်ာ။လူေတာ့အစည္သားဗ်။ကၽြန္ေတာ့ အေပါင္းအသင္းကလည္း အမ်ားနည္းတူ ၀င္ျပီး အေမႊးတိုင္ေတြထြန္း၊ပါးစမ္က ပြစိပြစိ နဲ႕ရြတ္ျပီး၀င္ႏြဲေတာ့တာပဲဆရာ။ ဘာေတြလည္းေပါ့။ဒီေတာသားကလည္း ျမိဳ႕တက္လာတာသိပ္မၾကာေသးေတာ့ ဘုမသိဘမသိနဲ႕မို႕ဒီတိုင္းပဲစိတ္၀င္္တစ္စားပဲေဘးက ရပ္ၾကည့္ေနမိလိုက္တယ္ဗ်ာ။ အဲ..မင္းသားက ျပီးလည္းျပီးေရာ ကၽြန္ေတာ့ဖက္ကို လွည့္လာျပီး `မင္း မရွိခိုးေတာ့ဘူးလား၊ဒါ ေရႊတိဂံုဘိုးဘိုးၾကီးကြ။ သူ႕ကို ပူေဇာ္ျပီး ဆုေတာင္းရင္ ျပည့္တယ္။မယံုမရွိနဲ႕ေနာ္..။´တဲ့။ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္း ညစ္သြားတယ္ဗ်ာ။စိတ္ထဲမွာလည္း ဘ၀င္မက်တဲ့အေတြးေတြနဲ႕ ျပည့္သြားတယ္။ကိုယ့္ဆရာပဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘုရားလာဖူးတယ္။ဒီလို ဘာမွန္းမသိတာေတြကိုေတာ့ သိပ္အေရးမေပးခ်င္တာအမွန္ပဲ။ဟုတ္တယ္ေလေနာ္။ ဘုရားက အိမ္ၾကီးရွင္၊ဒီေခ်ာင္(ေဂ်ာင္)ကပ္ေနတဲ့ဟာက ဘာအဆင့္လဲ။အျမင့္ဆံုး သတ္မွတ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ဒရ၀မ္ အဆင့္ေပါ့။ဟုတ္ဘူးလား။ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘုရားရွိခိုးတယ္။အေမႊးနံသာ၊ဖေယာင္းတိုင္ေတြနဲ႕ ပူေဇာ္ျပီး အာရံုျပဳရွိခိုးတယ္။ ၾသကာသ၊ေတာင္ကၽြန္းသံဗုေဒၵတိုု႕၊၂၄ ပစၥည္းတို႕ရြတ္ဖတ္ျပီး ရွိခိုးတယ္။ေနာက္ သီလယူႏိုင္ရင္လည္းယူေပါ့ဗ်ာ။ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕က  ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဆိုတဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ ေတြ႕ဆံုဂါရ၀ ျပဳတယ္ေပါ့။ဒီလိုသတ္မွတ္ရင္ မရိုင္းပါဘူးထင္တယ္။ ဟုတ္ျပီ..ဒီလိုဆို အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ ေတြ႕ဆံုဂါရ၀ျပဳျပီးရင္ ျခံေစာင့္ဒရ၀မ္ေကာင္ေလာက္ကိုေတာ့ ….. ဟဲ..ဟဲ..။ လာရတဲ့မူရင္းရည္ရြယ္ခ်က္ကလည္းဘုရားကိုပူေဇာ္ရွိခိုးဖို႕၊ဂါရ၀ ျပဳဖို႕မဟုတ္ၾကဘူးလား။ဥစၥာစီးဇိမ္ေတြတိုးပြားဖို႕လာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္အလြဲေတြနဲ႕ဘုရားရွိခိုးျပီး ဘာကုသိုလ္မွမရ၊ဒါမွမဟုတ္ ကုသိုလ္ရသင့္မေလာက္မရႏိုင္ဘူးလို႕ေတာ့ လဂြန္းအိန္ထင္တာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္လဂြန္းအိန္ကအေတြးသမား သက္သက္ဆိုေတာ့ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ စိတ္ခ်မ္းသာရာသာလုပ္ပါေစေတာ့ဆိုျပီးျပံဳးျပံဳးပဲေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ရင္ျပင္ေတာ္ကိုပတ္ျပီးဖူးၾကတာျပီးေတာ့ ဘုရားေပၚကဆင္းၾကမယ္တဲ့။ေျခလ်င္ဆင္းျပီး ၾကီးငါးၾကီးဖက္ကိုသြားမယ္တဲ့။လဂြန္းအိန္လည္း သြားေပါ့။ဟိုမွာလည္း ဘုရားေတြရွိတာပဲ။ဖုူးရတာေပါ့ဆိုျပီးလိုက္သြားလိုက္တယ္။ေရာက္ခါနီးက်ေတာ့ တစ္ေယာက္က ေျပာမွသိတယ္။အဲဒီမွာ ၀ိဇၹာလိုင္းလိုက္ေနတဲ့ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးရွိတယ္တဲ့။ အဲဒီဘုန္းၾကီးဆီကို သြားတာတဲ့။ ကဲဗ်ာ..ေကာင္းေရာ..။ လွည့္ျပန္ခ်င္စိတ္ကို တစ္ခါတည္းေပါက္သြားတယ္..ဆရာေရ။ဒါေပမယ့္..  ေရာက္ခါနီးေနျပီဆိုတာရယ္။  အေပါင္းအသင္းေတြဆိုတာ   ရယ္ေတြေၾကာင့္
ေအာင့္အီးျပီး လိုက္သြားလိုက္တယ္။ ေနာက္အမွန္မတိုင္း၀န္ခံရရင္ ဘယ္လိုအေနအထားရွိလည္းဆိုတာကိုပါ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေတြေပါက္လာတာလည္းပါပါတယ္။

ဟိုလည္းေရာက္ေရာ အရင္ဆံုးဘုရားကို ဦးခ်၀တ္ျပဳၾကျပီး ေဒါင့္တစ္ေဒါင့္မွာ ယိုးဒယားသကၤန္း ေရႊေရာင္ၾကီးဆင္ျမန္းထားတဲ့ အဲဒီဘုန္းဘုန္းဆိုတာကိုသြားေတြ႕ၾကတယ္ပဲဆိုပါေတာ့။ကၽြန္ေတာ္ သကၤန္းကိုဆင္ျမန္းတယ္လို႕ေျပာတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ သူသကၤန္းရံုထားတာ ဘယ္လိုမွ ၀ိနည္းနဲ႕မညီဘူးဆိုတာမ်က္စိနဲ႕ၾကည့္ရင္ကို ရွင္းရွင္းၾကီးေတြ႕ႏိုင္လို႕ပါ။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေပါင္းအသင္းေတြက အရွိဳရွိဳ ဦးေတြခ်ျပီး ဘုန္းဘုန္း၊ဘုန္းဘုန္း နဲ႕ကိုေနေတာ့ တာပဲဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ့ကိုလည္း ထိုင္ထိုင္ ဆိုျပီးေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းထိုင္ရေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ သူကပဲ..ကဲ..ကဲ..ဦးခ်ပါဦး ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္…ေတာ္ေတာ္ ၾကီးကို အခက္ေတြ႕သြားတယ္ဗ်ာ။လဂြန္းအိန္ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ရတနာ သံုးပါးကို ကိုးကြယ္တဲ့သူ၊ယံုၾကည္တဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီပုဂၢိဳလ္ပံုစံနဲ႕ေနပံုထိုင္ပံုေတြက ေတြ႕တာနဲ႕ကို ဘယ္လိုမွ သံဃာဂိုဏ္း၀င္ သံဃာေတာ္ တစ္ပါးပါလို႕ကို လက္ခံႏိုင္စရာမရွိဘူးျဖစ္ေနေတာ့ ခက္ျပီေပါ့ဗ်ာ။ အားလံုးကလည္း၀ိုင္းျပီးၾကည့္ေနေတာ့ ေနာက္ဆံုးမသက္မသာနဲ႕ပဲ စိတ္ထဲက `သံဃာေတာ္ကိုရွိခိုးပါ၏ ´လို႕ ရြတ္ျပီး ဦးခ်လိုက္တယ္။ဒီေတာ့မွ ဒီပုဂၢိဳလ္လည္းေက်နပ္သြားသလို မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ အင္းအင္းဆိုျပီး အသံေပးေတာ့တယ္။

ေနာက္ေျပာတဲ့စကားေတြကလည္း ေတာင္ေရာက္လိုက္ေျမာက္ေရာက္လိုက္နဲ႕ ဘယ္လိုမွ အစီအစဥ္မက်ဘူး။ Out of the line လို႕ေျပာရမလားပဲ။ဒါမွမဟုတ္ရင္ Out of the mind လို႕ေျပာရေလာက္ေအာင္ကိုပါပဲဗ်ာ။ မွတ္မွတ္ရရ စိတ္ထဲစြဲသြားတာက ေယာက်ာၤးပိုင္းလံုး၊မိန္းမပိုင္းလံုး..လို အရပ္စကားၾကမ္းၾကမ္းေတြရယ္၊ပိုဆိုးတာက သကၤန္းၾကီးစီးျပီး အားမနာလွ်ာမက်ိဳးနဲ႕ ..`မင္းတို႕အသက္ငယ္ငယ္နဲ႕ဘာသာေရးမလုပ္ၾကနဲ႕၊ဒီအရြယ္ေကာင္းေလးမွာ စီးပြားေရးကိုပဲေဇာက္ခ်သာလုပ္။ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာသာေရးလာလုပ္ရင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားမယ္။ေဂါက္သြားမယ္..´ဆိုတဲ့စကားပါပဲ။ လဂြန္းအိန္ေတာ့ ဒီစကားေျပာတာၾကားေတာ့မိုးၾကိဳးဘယ္အခ်ိန္ေခါင္းေပၚက်လာမလဲဆိုျပီးေက်ာေတြကိုစိမ့္သြားတာပဲဗ်ာ။ကိုယ့္ဆရာေရ..။
စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ။သကၤန္းၾကီးျခံဳျပီး ဘာသာေရးမလုပ္နဲ႕ဆိုတဲ့ သာႆနာဖ်က္ စကားမိ်ဳးဘယ္ သံဃာေတာ္က ေျပာ၀ံ့မွာလည္း။ ဘာသာေရးဆိုတဲ့ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈဆိုတာ အသက္အရြယ္နဲ႕ လားလားမွ မဆိုင္တာ အားလံုးေသာ္ သူေတြသိၾကပါတယ္။ လဂြန္းအိန္လည္းသီးမခံႏိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုး `ခြင့္ျပဳပါဦး။´ဆိုျပီး ပထမကလိုပဲ သံဃာကို ရွိခိုးပါ၏ လို႕စိတ္ကရြတ္ျပီး ဦးခ်လို႕ အဲဒီေနရာက ထြက္ခဲ့လိုက္တယ္။အားလံုးကိုလည္း ကိစၥေလးတစ္ခုရွိေသးလို႕ သစြားေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းျပျပီး ျပန္လစ္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ဒီပုဂၢိဳလ္ ဟာရူးေနတာပဲျဖစ္ရမယ္လို႕။သူေျပာတဲ့စကားေတြဟာ အထက္မွာေရးျပခဲ့တဲ့အတိုင္း ဘယ္လိုမွ အစီအစဥ္မက်၊ ဘယ္လိုမွလည္းအႏွစ္အရသာမရွိ။ အျခားသံဃာေတာ္ေတြ တရားေဟာတာမ်ိဳးနဲ႕လည္း နည္းနည္းမွမနီးစပ္(ခုလိုႏိႈင္းျပရတာေတာင္ အျပစ္ရွိသလိုလိုခံစားရတယ္ဗ်ာ။)တာေၾကာင့္ပါ။ေနာက္ ညက်မွ ေစာေစာက ရင္ျပင္ေပၚက ဘိ္ုးဘိ္ုးၾကီးဆိုလား၊ျဖီးျဖီးၾကီး ဆိုလား ..အဲဒါၾကီးကိုသြားဆုေတာင္းတဲ့ တစ္ေယာက္ကိုဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။ `မင္းတို႕သြားေတြ႕တဲ့ ဟာက အရူးလား´ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ အဲဒီလိုေမးလို႕ သူျပန္ေျဖတဲ့အေျဖကို ၾကားေတာ့မွ ပိုဆိုးတယ္ဆရာေရ။ `အာ..ဘယ္ကလာ ..သူငယ္ခ်င္းကလည္း။အဲဒါဓါတ္စီးေနတဲ့အခ်ိန္မို႕လို႕ေပါ့။မင္းတို႕က ဒါေတြကိုသိမွာမဟုတ္ပါဘူးေလ။´..တဲ့။ေကာင္းကြာ။ေမးမိတဲ့ ကိုယ့္ပါးစပ္ေတာင္ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ျဖတ္ရိုက္ပစ္ခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္ဗ်ာ။ေနာက္ဖံုးခ်ျပီး မွ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ အရူးၾကီးေျပာတဲ့စကားေတြကို အရူးေလးေတြက နားေထာင္ေနခဲ့ၾကပါလားလို႕။  စိတ္လည္းမေကာင္းဘူးဗ်ာ။ လူေတြဟာ ကိုးကြယ္ရာ ရတနာသံုးပါး အစစ္အမွန္ ထင္ရွားရွိေနပါလ်က္နဲ႕ ဒီလို ကေမ်ာက္ကေခ်ာက္ ဟာေတြေနာက္ကိုလိုက္ေနရတာလဲ။ဘာေၾကာင့္လဲ။ဥာဏ္မီွသေလာက္ ေတြးမိတာကေတာ့ အတၱ၊ေလာဘ နဲ႕ေမာဟေတြေၾကာင့္လို႕ပဲထင္ပါတယ္။ျမတ္ဘုရားေဟာ သလိုပါပဲ။တစ္ေလာကလံုးရွိတဲ့ ပုထုဇဥ္ မွန္သမွ်အားလံုးက အရူးေတြပဲတဲ့။ဒါေၾကာင့္ပဲေနမွာေပါ့။ကဲ..ကိုယ့္ဆရာတို႕လည္း ၀ိုင္းစဥ္းစားေပးၾကေပါ့ဗ်ာ။

ဤစာပါအေၾကာင္းအရာတို႕သည္ လဂြန္းအိန္ မည္ေသာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ငနဲ၏ စိတ္ကူးယဥ္ဥာဏ္ဆင္ကာေရးသားထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါသည္။ အျခားဘာသာ၀င္မ်ားကို ေစာ္ကားသည့္ သေဘာမ်ားမပါပါ။ ထို သေဘာမ်ိဳးသက္ေရာက္သြားခဲ့လွ်င္ ဤစာကို ျပန္ဖ်က္ေပးရန္ေတာင္းဆိုႏိုင္ပါသည္။

တစ္ေယာက္တည္း ေငါင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတဲ့မနက္ခင္း တစ္ခု။ ေနေရာင္ျခည္ ကေတာ့ ေလာကၾကီးရဲ႕ေဘာင္ကို ေမးတင္ကာ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနစဲပင္ရွိေသးတယ္။ မေန႕ညက စာဖတ္ရင္း ဘယ္အခ်ိန္က အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းမသိ၊အေစာၾကီးႏိုးႏွင့္ေနျပီးဘာမွမယ္မယ္ရရလည္းလုပ္ရန္မရွိ၊လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္သည့္အေနအထားတြင္လည္း
မရွိေတာ့ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ ႏွင့္ျဖစ္ေနတာေလးေတြလမ္းထြက္ေလွ်ာက္လိုက္ရင္မ်ား ေကာင္းသြားမလားဆိုတဲ့ အေတြး ခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြးျပီး အေႏြးထည္အစုတ္ေလးကိုထပ္၀တ္ျပီး အိမ္မွထြက္လိုက္တယ္ဗ်ာ။ မနက္က ေကာင္းေကာင္းမလင္းႏိုင္ေသးေတာ့ ဒီလို နယ္ျမိဳ႕ေလးအတြက္ လမ္းေပၚမွာ လူသူရွင္းေနစဲပဲေလ။ အိမ္တံခါးေပါက္အျပင္မွ ၾကိဳေနႏွင့္တဲ့ လတ္ဆတတဲ့ေလႏုေအး ေတြကို အဆုတ္ထဲ အေရာက္အားရပါးရ ရွိဳက္သြင္းလိုက္ရင္း ေျခလွမ္းေတြကို စတင္ျပီး လွမ္းၾကြလိုက္ေတာ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ဒါကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ မနက္ခင္းလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္းေပါ့ဗ်ာ။

ေနထိုင္ရာလမ္းၾကားေလးကအထြက္ လမ္းမၾကီးေပၚအေရာက္ေတာ့ ေရွ႕မွာ ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္ႏွင့္ အိပ္ခ်င္မူးတူး ပံုစံႏွင့္ေလွ်ာက္ေနတဲ့လူၾကီး တစ္ေယာက္ ကိုလွမ္းေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ဆရာရယ္.. ဒီျမိဳ႕ကမဟုတ္တာေသခ်ာတယ္ဆိုတဲ့အသိ၊ ရန္သူမိတ္ေဆြ မခြဲျခားႏိုင္ေသးတဲ့ သတိေတြ ေၾကာင့္အေရးမစိုက္ဘဲ (အမွန္က အေရးမစိုက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာပါ။)ေျခလွမ္းျမန္ျမန္  ျဖင့္ေက်ာ္တက္လိုက္တယ္္။  သိပ္မၾကာတဲ့အခ်ိန္
ေလးမွာပဲ..ေနာက္ဖက္က `ေဟ့..လူေလး.. ငါ့ကိုေစာင့္ပါဦးကြာ၊ ငါတစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္ရတာပ်င္းဖို႕ ေကာင္းပါတယ္ကြာ၊ ဒို႕ႏွစ္ေယာက္အတူေလွ်ာက္ၾကရေအာင္´ ဆိုျပီး ေႏြးေထြးသည့္ဖိတ္ေခၚသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္ဗ်ာ။မထူးေတာ့၊ ဒီလို ေႏြးေထြးသည့္အသံပိုင္ရွင္ဟာအႏာၱရာယ္ေပးမယ့္သူမျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ခပ္ ႏုံႏံု အေတြးနဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ကို ေလ့လာဖို႕ရပ္ေနရာကေနာက္လွည့္ျပီး သမင္လည္ျပန္ၾကည့္လိုက္တယ္။ လူပံုကေတာ့ အၾကမ္းျဖင္းေျပာရရင္ေတာ့ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ပင္စင္စားအရြယ္ေလာက္အသက္ၾကီးပိုင္း၊ ဂ်ာကင္ အႏြမ္းေလးတစ္ထည္ကို ၀တ္ထားျပီးေဘာင္းဘီထူထူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ထက္စာလွ်င္ေတာ့ သားနား သပ္ရပ္ေနတာေသခ်ာသလိုရွိေနတယ္ကိုယ့္ဆရာ။မ်က္ႏွာက အိပ္ခ်င္စိတ္မေျပေသးပံုပဲဗ်။

အနားေရာက္ေတာ့ ပုဂၢိဳလ္က `ေမာင္ရင္ေလးလည္း တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူးမလားကြယ္။ဦးတို႕ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့။ေနာက္စကားေလးဘာေလးေျပာရင္းေလွ်ာက္ေတာ့စိတ္လည္းလန္းဆန္းတာေပါ့ေလ..´တဲ့။ျငင္းဆန္
ရန္ခက္ခဲတဲ့လူၾကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္ကမ္းလွမ္းမႈတစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုနားလည္လိုက္ျပီးမသိစိတ္ကလည္း
ေက်နပ္စြာလက္ခံမိလိုက္တယ္ေလ။အတူတူေလွ်ာက္လို႕ရင္ေဘာင္တန္းမိခ်ိန္ေတာ့..စကားစေျပာဖို႕ဘာေျပာလွ်င္ေကာင္း
မည္ကိုေတြးေနစဲပဲလူၾကီးက`ေမာင္ရင္ဘာဘာသာကိုးကြယ္လည္း´တဲ့`ကၽြန္ေတာ္ဘာဘာသာလည္း၊ဒါအေရးမၾကီးပါ
ဘူးေလ။အေရးၾကီးတာကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္အတူလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနတာေပါ့။ဟုတ္တယ္မလားဗ်ာ။´
စကားအဆံုးမွာလူၾကီးကဘ၀င္မက်ဟန္နဲ႕`ဒီလိုေတာ့လည္းဘယ္ဟုတ္မလဲကြယ္။ ဦးကသိခ်င္တာတစ္ခုတည္းပါ။
ဒါနဲ႕ေမာင္ရင္ဘုရားသခင္ရွိတယ္ဆိုတာယံုလား။´ …တဲ့။`ယုံတယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ရွိခ်င္လည္းရွိမွာေပါ့။
မရွိရင္လည္းမရွိလို႕ေပါ့။ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာဒီအတြက္အသင့္ထုတ္ပိုးျပီးတဲ့အေျဖမရွိတာပဲကၽြန္ေတာ္ေျဖႏိုင္မယ္
ထင္ပါတယ္။အဲ..ရွိခဲ့ရင္ေတာ့ဦးလိုအသက္ၾကီးပိုင္းပင္စင္စားအရြယ္ေလာက္ျဖစ္ႏိုင္မယ္ထင္တယ္ဗ်။´..`ဟင္..ဟုတ္လား။
ဘာလို႕လည္း..ေမာင္ရင္ေလးကျမင္ဖူးတယ္လား။´`ျမင္ဘူးတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။စိတ္ကူးနဲ႕မွန္းဆၾကည့္
တာေပါ့။ဦးပဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ။ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ဆိုတဲ့ျခံၾကီးကိုဖန္ဆင္းတယ္ဆိုေတာ့ သူဟာပင္စင္စားတစ္ေယာက္အေန
နဲ႕ျခံစိုက္ျပီးအပန္းေျဖခ်င္လို႕ပဲေနမွာေပါ့။´`ဟား..ဟား..ဟား..ေမာင္ရင့္အေတြးအေခၚမဆိုးဘူး။ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတယ္။
ဟား..ဟား…ဟား။´သေဘာက်စြာရီေမာျပီးေနာက္..`ဒီလိုကြယ့္ေမာင္ရင္ရဲ႕..ဘုရားသခင္ဟာဘယ္အရာကိုမဆို
ဖန္တီးႏိုင္တယ္။ဖ်က္ဆီးႏိုင္တယ္။ဖန္ဆင္းႏိုင္တယ္။ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္တယ္ေလကြယ္။ဖန္ဆင္းႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့
ဥပမာအေနနဲ႕ေမာင္ရင္ေျပာသလို ပင္စင္စားဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕လည္းပါတာေပါ့ကြယ္။ဟုတ္ျပီလား။´….တဲ့ေလ။

ကိုယ့္ဆရာေရ..ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာထဲမွာ စိမ့္ခနဲခံစားလိုက္ရတယ္္။ဒီလူၾကီးဟာ ဘုရားသခင္လား။တစ္ကယ္လားဆိုျပီးမလံုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕ လူၾကီးကိုလွည့္ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ လူၾကီးက `အမွန္ဘဲ ေမာင္ရင္။မင္းဘာေတြေတြးေနသလဲဆိုတာ ဦးသိပါတယ္။ဦးဟာ ဘုရားသခင္ပါပဲ။´..တဲ့။ၾကည့္စမ္း… ထူးဆန္းေပစြ၊ေသာက္က်ိဳးနဲ႕။ငါဘုရားသခင္နဲ႕ အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရျပီေပါ့ေလ။
`ဒါနဲ႕..ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမးရဦးမယ္ကြယ္။ေမာင္ရင္ ..ဘုရားသခင္ကို၊ အဲ..ဦးကိုပဲဆိုပါေတာ့..ယံုသလား။မယံုၾကည္ဘူးလား။
ေမာင္ရင့္အေျဖေလးတစ္စိတ္ေလာက္..´အႏုနည္းနဲ႕အေျဖေတာင္းေခ်ျပီ။ေကာင္မေလးေတာ့မဟုတ္ ..သို႕ေသာ္ရင္ခုန္မိတာေတာ့အမွန္ပဲဗ်ာ..ဘုရားသခင္ကေမးေနတာကိုး..။သူ႕ကိုယံုလား၊မယံုဘူးလားတဲ့..။ခက္ေခ်ျပီ။လူၾကံဳႏွင့္
ေမးလာလွ်င္ေတာ့ျငင္းေကာင္း ျငင္းလိုက္ႏိုင္သည္။ဒါမွမဟုတ္ ျငင္းရန္ အားနာဖို႕ရန္မလို။ခုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္က လာေမးေနေတာ့
ျငင္းရခက္ၾကီးဆိုသလိုျဖစ္ေနျပီ္။ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးကိုယ့္ဆရာၾကံဳဘူးမလားမသိဘူးဗ်ာ။ဒါေပမယ့္ေကာင္မေလးေတြေတာ့ ပိုနားလည္ႏိုင္မယ္ထင္တယ္။သူတို႕ကအေျဖေတာင္းခံရေနၾကဟုတ္ဘူးလား။ဒါနဲ႕ကၽြန္ေတာ္လည္း`ေနပါဦးဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ္ ဦးကိုယံုတယ္မယံုဘူးဆိုတာဦးအတြက္..အဲ..ဘုရားသခင္၊ေဆာရီးဗ်ာ..။´`ရပါတယ္ေမာင္ရင္၊မင္းအျမင္ထဲမွာ ဦးေလးၾကီးဆိုေတာ့၊ဦးလို႕ပဲေခၚပါ၊ရပါတယ္။´..တဲ့။အလဲ့..တယ္သေဘာေကာင္းတဲ့ဘုရားသခင္ပါလား..လို႕ေတြးကာျပဳံုးမိ
လိုက္သည္။`ဟုတ္တာေပါ့၊ေမာင္ရင္ရယ္။ဦးကအနတၲေမတၱာရွင္၊ဂရုဏာရွင္မလား။ေမာင္ရင္ သေဘာရွိအတိုင္းေခၚပါ။´..တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္သြားတယ္ဗ်ာ…ေတာ္ေတာ္စည္းရံုးေရးေကာင္းတဲ့ဘုရားသခင္ပဲ လို႕လည္းေတြးမိလိုက္တယ္။`ဟုတ္ကဲ့၊ဒါဆို ခုန ကေမးတဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဦးကို ယံုတာ၊မယံုတာ က ဦးအတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ားအေရးၾကီးတယ္ဆိုတာေပါ့ေနာ္။ကၽြန္ေတာ္ က သာမန္လူတစ္ေယာက္ပါ။ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဒီလိုေမးရတာလဲေပါ့ဗ်ာ။´ `ဟား..ဟား..ဟား..၊ဦးကိုဒီလိုျပန္ေမးတာ မင္းတစ္ေယာက္ပဲရွိေသးတယ္၊က်န္တဲ့လူေတြက ဦးဟာ ဘုရားသခင္လို႕ေျပာလိုက္တာနဲ႕ တန္းျပီးေတာ့ကို ယံုပါတယ္ဆိုျပီး ေျဖေတာ့တာပဲ။ေမာင္ရင္ကေတာ့ မတူဘူး၊အဲ..မလြယ္ဘူးဆို ရင္ပိုမွန္မယ္။ ကဲ..အေမးရွိရင္လည္း အေျဖရွိရမွာေပါ့။ ဦးက လူသားမ်ိဳးႏြယ္ကို ဖန္ဆင္းျပီးပြားမ်ားဖို႕ အခြင့္အေရး၊ ေနာက္ေသဆံုးေစခ်င္းျပစ္ဒဏ္ ..ေနာက္ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ထူေထာင္မယ့္
ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္.. အစရွိသည္ေပါ့ကြယ္။ဒါေတြကိုေတာ့ စာဖတ္မ်ားတဲ့ ေမာင္ရင္သိျပီးသားပါ။ဦးသိပါတယ္။ဒီေတာ့ ..ဦးခ်မွတ္ထားတဲ့လမ္းစဥ္၊ ဦးတည္ေဆာက္ထားတဲ့ သေဘာတရားေတြဟာ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာထိ ခိုင္မာေနေသးလဲ၊ဘယ္ေလာက္ထိလူေတြေပၚကိုလြမ္းမိုးႏိုင္လည္းဆိုတာကို သိခ်င္တာ၊ဒါကတစ္ခ်က္ေပါ့။ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႕ ေမာင္ရင့္လို စာဖတ္နာတဲ့ ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ က ဦးအေပၚျမင္တဲ့အျမင္၊အဲဒါေလးေပါ့ေနာ္..။ဘာသာျခားအေနနဲ႕ မေမးဘူးတာေၾကာင့္လည္းပါတယ္ေလကြယ္။အရင္ေမးခဲ့တဲ့လူေတြက ဦးကို နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း မဟုတ္ေတာင္မွ အေတာ္အသင့္ ယံုၾကည္တဲ့ ဦးဘာသာ၀င္ေတြျဖစ္ၾကေတာ့ ဦးအတြက္ သူတို႕တစ္ေတြရဲ႕အေျဖက ထပ္တူနီးပါးတူညီၾကတယ္ကြယ္။ ဒါေၾကာင့္ေမာင္ရင့္လို ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္၊အေတြးေလးကို သိခ်င္တာေပါ့။´ဘုရားသခင္လည္းသို႕ကလို႕ရွည္လ်ား
စြာရွင္းျပျပီးေနာက္ေမာပန္းသြားဟန္နဲ႕ခဏျငိမ္ျပီးရပ္ေနတယ္ဗ်ာ။သူ႕ၾကည့္ရတာေမာေနတယ္ထင္တယ္ဗ်။
`ေၾသာ္..ဘုရားသခင္လည္းေမာတတ္သားပဲ´ဆိုတဲ့အေတြးေလးေတြးမိလိုက္ျပီး`အဲ..မျဖစ္ဘူး။ငါေတြးတာဘာလဲဆိုတာ သူသိတယ္။´ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ ေစာေစာကအေတြးကို ေမာင္းထုတ္လိုက္ရတယ္။ဒါေပမယ့္မမီေတာဘူး ကိုယ့္ဆရာေရ..။
`ဟုတ္တာေပါ့ေမာင္ရင္ရယ္။ဦးလည္း အသက္ၾကီးျပီေလကြယ္။´…တဲ့။ ဟိုက္ရွားလဘား…. ဘုရားသခင္က အသက္ၾကီးတတ္တယ္လား။စိတ္ထဲမွာဇေ၀ဇ၀ါနဲ႕ ဘုရားသခင္ကို ထူးဆန္းစြာ ဒုတိယံမိ ျပန္ၾကည့္မိတယ္္။ ဘုရားသခင္ကေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပဲ။ေနာက္..`ကဲ..ေမာင္ရင္။မင္းအေျဖကိုဦးေစာင့္ေနတယ္ကြာ။ျမန္ျမန္ေလး၊ပလိစ္။´…တဲ့။ဘယ္လိုလဲ။ကိုယ့္လူ။ယံုတယ္
ေျပာလိုက္ရမွာလား။မယံုဘူးေျပာလိုက္ရမွာလား။

ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ဘာျပန္ေျပာရမလည္း။ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့လူကလည္း ယန္းေပါဆက္တို႕၊အဲလ္ဘက္ကမူးတို႕၊ အက္ဆက္နယူတန္တို႕၊..အစရွိသျဖင့္ ..ဘာတို႕ညာတို႕ဆိုတဲ့ အၾကီးၾကီးေတြရဲ႕စာေတြကို မေတာက္တေခါက္ဖတ္ျပီး သူတို႕လိုပဲ ဘာကိုမွ လြယ္လြယ္မယံုပဲ သံသယ၀င္တတ္တဲ့ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္မလားဗ်ာ။ဒီေတာ့ …`ေနပါဦး..ဦး။ ဦးက အရာရာတိုင္းကို ဖန္တီးႏိုင္တယ္။ဖ်က္ဆီးႏိုင္တယ္…ဆိုေတာ့ ဦးမလုပ္ႏိုင္၊မဖန္တီးႏိုင္တာမရွိဘူးလို႕ဆိုလိုတာေပါ့ေနာ္။´ ဒီလိုေမးေတာ့ ဘုရားသခင္က မိန္႕မိန္႕ၾကီးျပံဳးျပီး..`ဒါေပါ့ကြယ္၊ေမာင္ရင္ရယ္။´..တဲ့။ ..ကဲ..ဒီတစ္ခါေတာ့ ငါ့အလွည့္ပဲကြဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ ေမးဖို႕စကားလံုးရွာ
ၾကည့္တယ္။ ဘုရားသခင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာစဥ္းစားေနလည္းဆိုတာကို လိုက္စံုစမ္းေနတယ္နဲ႕တူတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုမ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ၾကည့္လို႕ဗ်ာ။ရီရတယ္ေနာ္ကိုယ့္ဆရာ..။ဟဲ..ဟဲ..ဟဲ..။

`ဦးဟာအရာရာကိုဖန္ဆင္းႏိုင္တယ္။လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုေမးပါရေစ။ဦး..ကိုယ့္ကိုကိုယ္
သတ္ေသဖို႕ၾကိဳးစားဖူးလား။စဥ္းစားဖူးလား။သတ္ေသႏိုင္ေသလို႕အာမခံႏိုင္လား..။တစ္နည္းေမးရရင္ ဦးကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသလို႕ရႏိုင္လားဆိုပါေတာ့´ကၽြန္ေတာ့အေမးအဆံုးမွာေတာ့ဘုရားသခင္မ်က္ႏွာကတစ္မ်ိဳး
ၾကီးျဖစ္သြားတယ္ကိုယ့္ဆရာေရ။သူဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားတဲ့ပံုပဲဗ်။ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြေတြေလးၾကည့္ျပီး..ျဖဳန္းဆို ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ၊ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ကြင္းက ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္သြားေရာဗ်ာ။ … ျပန္မေတြ႕ေတာ့တာ ခုခ်ိန္ထိပဲ
ဆိုၾကပါေတာ့ေလ။

ကမာၻဦးစ ထိုကာလက
ဧဒင္ဆိုတဲ့ ဥယ်ာဥ္ျခံၾကီး
အထဲမွာေတာ့ အတြဲတစ္တြဲ
ေအးလူေပ်ာ္ရြင္ ခ်စ္ခင္ၾက၏….တဲ့

တစ္ေန႕ေသာအခါ
မာရ္နတ္ေစညြန္း ေတာ္ကီမြန္း၍
အသက္ပန္းသီး ငတ္ၾကီးက်ေလေသာ္
ပူပင္ေရာက္ရ ေဂါ့ဒ္ဘုရားေဒါပြ၏….တဲ့။

ထိုထိုျပစ္ခ်က္ ရံုးမတက္ပဲ
ခ်က္ခ်င္းစီရင္ ျမိဳင္မွႏွင္သျဖင့္
အာဒံ၊ဧ၀ ေတာက္ေတာက္ယိုကာ
ေတာင္းပန္လည္းမရ ေျခလ်င္ေညာင္းၾက၏….တဲ့။

ဤလင္မယား ကိစၥမ်ားကာ
သားႏွင့္သမီး၊ေျမးျမစ္တီတြက္
တစ္ျပြတ္ျပြတ္ႏွင့္ မဆံုးသံသရာရွည္ေသာခါ
လူသားမ်ိဳးႏြယ္ အျပားက်ယ္ေလ၏….တဲ့။

ယခုေခတ္ခါ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီး
ျမိဳ႕တက္ေတာသား အူေၾကာင္ၾကား
ရရာအလုပ္ေဖြရွာလုပ္ေသာ္
အေရာင္းဌာန ေနရာက်၏….တဲ့။

ရာထူးစာေရး ခိုင္းေတာ့အစံု
သူေဌးတူမ အပ်ိဳလွႏွင့္
မ်က္ေစာင္းခ်င္းခ်ိတ္
ႏွလံုးသားခ်င္း ဒိတ္ေလ၏….တဲ့။

ထိိုထိုသတင္း သူေဌးမင္းၾကား၍
ေဒါသမ်က္ၾကီး ဆူပူေဆာင့္လ်က္
ႏွစ္ျပားမတန္ သူဆက္ဆံကာ
ရာထူးမွႏုတ္ အလုပ္ျဖဳတ္ေတာ့၏….တဲ့။

ငါ့လက္ေရာက္မည့္ ထိုပန္းသီး
မစားပဲအေ၀းမွသာ ေမွ်ာ္ရရွာသည္
အျပစ္လည္းမရွိ ငိုင္သည့္ငတံုး
နာမည္ေမးေသာ္ လဂြန္းအိန္ဆို၏….တဲ့။


ခ်စ္သူ………..
မင္း ..သစ္သားမီးျခစ္ဗူးေလးေတြအေၾကာင္းကိုသိလား…။

သူတို႕ဟာ လူေတြအလင္းကိုထြန္းညိွဖို႕၊အပူကိုရရွိႏိုင္ဖို႕…
သူတို႕ရဲ႕ အေသြးအသား၊အတြင္းကလီစာေတြကိုထုတ္ေပးရရွာတယ္၊
သူတို႕ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာ ဒဏ္ရာအနာတရေတြ ျဖစ္ခြင့္ေပးျပီးေပးဆပ္ရွာတယ္။

ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူရယ္…….
သူတို႕ကိုယ္ထဲက အေသြးအသားေတြကုန္သြားတဲ့အခါ
သူတို႕ခႏၶကိုယ္မွာ အနာေတြဗလပြနဲ႕ စုတ္ျပတ္သတ္သြားတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့…..
လူေတြက သူတို႕ေလးေတြကို လြယ္လင့္တကူပဲ စြန္႕ပစ္လိုက္ၾကတယ္ေလ။

ခ်စ္တဲ့သူရယ္…
ကိုယ္ဟာ မင္းရဲ႕ဘ၀ မွာ မီးျခစ္ဗူးေလးတစ္ဗူးအျဖစ္ သေဘာထားျပီးစြန္႕ခြာခံရေတာ့မွာလားကြာ။

လူႏွင့္ေမ်ာက္တို႕၏ ျခားနားခ်က္၊ကြာဟပံုတို႕ကို သုေတသန လုပ္ရန္ အတြက္ ကုပၼဏီၾကီးတစ္ခုက သိပၸံပညာရွင္မည္ေသာ အူေၾကာင္ၾကား၊ငပ်င္းၾကီးတစ္ဦးအား ရန္ပံုေငြမ်ားပံုေအာ ေပးသည္ဟူ၏။ ထိုသိပၸံ ပညာရွင္ၾကီးလည္း အစပိုင္းတြင္ေန႕ညမဟူ ၾကိဳးကုပ္ ကာေလ့လာျခင္း၊ရွာေဖြေထာက္လွမ္းျခင္းအမႈတို႕ကို လုပ္ပါေသာ္လည္း ထိုကဲ့သို႕ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ ေရွးဦးမစြကပင္ အျခားအျခားေသာ ပညာရွင္အမည္ခံ အူေၾကာင္ၾကားမ်ားက လက္ဦးမႈရယူ၍ရွာေဖြျပီးျဖစ္ရကား ကြၽႏ္ုပ္တို႕၏ လူပ်င္း၊လူထူၾကီးအတြက္ အေထြအထူး ေဖာ္ထုပ္တင္ျပရန္မက်န္ေတာ့ေပ။ သို႕ေသာ္ ထိုကဲ့သိူ႕အျဖစ္မွန္ကို အမွန္အတိုင္း တင္ျပလိုက္
သည္ရွိေသာ္ ပံုမွန္ေလးရေနေသာ ရန္ပံုေငြ ျပတ္ေတာက္ျခင္း၊ျဖတ္ေတာက္ျခင္းခံရမည္ဟူေသာအေတြးလက္လက္ျဖင့္ စိုေသာလက္မေျခာက္ေစရန္ အတြက္အရွည္ကိုရည္ေမွ်ာ္လ်က္ ကုပၼဏီ ပိုင္ရွင္တစ္စုအား …. “မိမိအေနျဖင့္ အပူတျပင္း၊အပတ္တကုပ္ ၾကိဳးစားသုေတသန ျပဳကာေနလ်က္ရွိပါေၾကာင္း၊မၾကာမွီ ကာလတစ္ခုတြင္ ခ်ားလ္စ္ဒါ၀င္၏ ဆင့္ကဲတိုးတက္မႈျဖစ္စဥ္ေကာက္ယူခ်က္၊ နယူတန္၏ ရူပေဗဒ ဆန္းေခတ္ရွာေဖြေတြ႕ရွိခ်က္၊ အဲလ္ဘတ္အိုင္းစတိန္း၏ ျပန္လွန္က်ိဳးေၾကာင္းစပ္ဆက္မႈသေဘာေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့မႈ မ်ားႏွင့္မနီးယိုးစြဲ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားႏိုင္ေသာ ေခတ္သစ္ရွာေဖြေတြ႕ရွိမႈၾကီးတစ္ပါးႏွင့္ မိမိၾကားတြင္ အလႊာပါးေလးသာျခားေတာ့ သေယာင္ေယာင္”…. ညာရႊီး ေခြၽးသိပ္အခ်ိဳသပ္ကာခ်ဴေနေလေတာ့သည္။တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ရံုးခန္းသို႕လာကာ ေကာ္ဖီေသာက္ျခင္း၊ လက္ေထာက္မ်ား အတင္းေျပာ၊ျငင္းခုန္သည္ကိုအၾကီးအကဲတစ္ဦးအေနျဖင့္ ဒိုင္အျဖစ္ခံယူကာဆံုးျဖတ္ေပးျခင္း၊အခ်ိန္တန္လွ်င္ ေန႕လည္စာ၊ညေနစာတို႕ကို အရန္သင့္ခူးခတ္စားကာ အာဟာရျဖည့္ျခင္း၊ေန႕လည္ေန႕ခင္းအခ်ိန္မ်ားတြင္ အင္အားျဖစ္ေစရန္ တစ္ေရးတစ္ေမာမွ်ခေလာေခၚအိပ္စက္ျခင္းစသည္စသည္တို႕ျဖင့္သုေတသနလုပ္ငန္းၾကီးကို အျပင္းအထန္လည္ပတ္လ်က္ရွိရာ မ်ားမၾကာေသာကာလတစ္ခုအေရာက္တြင္……

ကြၽႏု္ပ္တို႕၏ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ အူတူေၾကာင္ေတာင္ ပညာရွင္ၾကီးတစ္ေယာက္အိပ္စက္ျခင္းမွႏိုးလတ္ေသာခဏတြင္ မိမိဖင္ေညွာင့္ရိုးေနရာတြင္အျမီွးေပါက္စ ေလးတစ္ခု ခုလုခုလု ႏွင့္ ေနရာယူေပါက္ေရာက္လ်က္ရွိေၾကာင္းကို အံ့အားသင့္ဖြယ္ ရွာေဖြေဖာ္ထုပ္ႏိုင္လိုက္ေလေတာ့သည္။ဥာဏ္အလႊာကို ေသခ်ာျဖတ္သံုးေလေသာ္ လူႏွင့္ေမ်ာက္တို႕အၾကား အလြန္နီးစပ္ပါလ်က္မတူညီကြဲျပားရျခင္း၏ အရင္းအျမစ္ကို ထင္ရွားစြာ သိျမင္သြားေလေတာ့သည္ဟူ၏။ငွင္းမွာ အျခားမဟုတ္ အလုပ္ ဟူေသာ အရာပင္တည္း။လူတို႕တြင္ အလုပ္ဟူေသာကိစၥအ၀၀ တို႕ကို ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ်ေျခလက္မနားေဆာင္ရြက္ျခင္းေၾကာင့္ အျမီွးဟူေသာမလိုလားအပ္သည့္ ရမ္းခါရမ္းခါ ပစၥည္းမွာ မေပါက္ေရာက္ႏိုင္(သို႕မဟုတ္) ပေပ်ာက္ျခင္းလည္းျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ ထိုမွဆန္႕က်င္ဖက္ေတြးရေသာ္ေမ်ာက္ဟူေသာသတၱ၀ါကားအိပ္၊စား၊ကာမ ထိုသံုး၀ မွတစ္ပါးအျခားေသာ အလုပ္တာ၀န္ဟူသည္စိုးစဥ္းမွ မထမ္းေဆာင္ရကားအျမီွးရွိရျခင္း၏အေၾကာင္းတရားဟုယူေသာ္ရေကာင္း၏ဟုဥာဏ္အလ်င္တြင္ထင္လင္းစြာ ေတြ႕ေလသည္။ထိုေနာက္ အခ်ိန္စကၠန္႕မဆိုင္း ကုမၸဏီ ပိုင္ရွင္ၾကီးထံအေရာက္လွမ္းကာ မိမိ၏ မဟာ့မဟာ ေတြ႕ရွိမႈၾကီးကို ၀မ္းသာအားရ ေလေပးရန္ ခ်ီလွမ္းေလေတာ့သည္။

ေနာက္ကုမၸဏီ ပိုင္ရွင္မည္ေသာ လူၾကီးမင္းရံုးခန္းေပါက္၀ အေရာက္ တံခါးမေခါက္၊ခြင့္မေတာင္းပဲ ၀င္ေလရာ အတြင္းတြင္ …လူတစ္ရပ္နီးပါးမွ်အရွည္ရွိေသာ အျမီွးတစ္ေခ်ာင္းကို ခါးပတ္အျဖစ္ပတ္ကာေဘာင္းဘီျပင္၀တ္ရန္ၾကိဳးစားလ်က္ရွိသည့္ လူၾကီးမင္း ကိုထင္ရွားစြာေတြ႕လိုက္ရပါေလေတာ့သတည္း..။

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးအတြင္း၀ယ္..လူရွင္းေနစဲပင္။ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏွင့္ရွိေနတုန္း။တစ္ေယာက္ထဲေသာစား
သံုးသူအျဖစ္ရွိေနေသာလူလတ္ပိုင္းတစ္ဦးထိုင္ေနေသာစာပြဲ၀ိုင္းေလးသို႕ အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္ရွိလူရြယ္တစ္ဦး
ေရာက္လာျပီး ခြင့္မေတာင္းပဲထိုင္ကာ……..

အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို္အေတာင္ပံမပါဟုနားလည္ထားလွ်င္မွားပါလိမ့္မယ္၊မိတ္ေဆြ။သူ႕မွာအေတာင္ပံရွိတယ္ဆိုတာ
ကြၽန္ေတာ္သိတာသိပ္မၾကာေသးဘူးဗ်။မိတ္ေဆြၾကည့္ရတာကြၽန္ေတာ္ေျပာတာသိပ္မယံုသလိုပဲ။ရပါတယ္။ကြၽန္
ေတာ္ေျပာတာကိုကအဆန္းၾကီးလိုလိုျဖစ္ေနတာကိုး..ေနာ္။(……….)ဟုတ္တယ္ဗ်။အဲဒီ..အခ်စ္ဆိုတာၾကီးကကြၽန္
ေတာ့္ဆီကိုျဗဳန္းဆို၀င္လာတာေလ။မေတာ္တဆ၀င္တိုက္မိတယ္လို႕ေျပာရင္လည္းမမွားဘူး။အဲ..မွားတယ္လို႕ေျပာ
ရင္လည္းရႏိုင္တယ္။(ဘာေတြလဲဟ..ဒီငေၾကာင္။)မေတာ္တဆဆိုတဲ့ဟာကရာႏႈံးျပည့္မွန္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္”ျဗဳန္း”
ဆိုတာၾကီးကေတာ့မမွန္ဘူးဗ်။သူကလိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ကိုး..ေနာ္။အဲလိုျဗဳန္းဆိုျပီးဘယ္လာပါ့မလဲ။သူ႕ရဲ႕အ
ေတာင္ပံေလးႏွစ္ဖက္ကို”ဖက္လက္..ဖက္လက္”နဲ႕ပ်ံျပီးလာတာေပါ့။(သြားရွာျပီ။)နားရွဳပ္သြားျပီထင္တာပဲ။ဟဲ..ဟဲ။
အားမနာပါနဲ႕ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာၾကီးကို ၾကည့္ျပီးကြၽန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္။နားရွဳပ္တယ္ဆိုရင္ရွင္းျပရမွာေပါ့။
(ဒီေန႕ေတာ့ ျပႆဒါးပဲေဟ့။)

ဇာတ္လမ္းအစကဒီလိုဗ်။ဧျပီေႏြရဲ႕ေန႕လည္ခင္းတစ္ခုေပါ့။(ကဗ်ာမဆန္လိုက္တာ။သူမ်ားေတြကဒီဇင္ဘာနံနက္ခင္း
ေတြ၊ဘာေတြနဲ႕စတာ။သူ႕က်မွ…ထြီ။)ဟိုး။နားေထာင္ပါဦး။အေအးဆိုင္ေလးတစ္ခုမွာကြၽန္ေတာ္ထိုင္ေနတုန္းမွာေပါ့။ သိပ္လွတယ္လို႕ေျပာလို႕ရတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အဲဒီအေအးဆိုင္ေလးထဲကို၀င္လာတယ္။တစ္ကယ္ဗ်ာ။သူ႕
အကၤ်ီလက္ေလးႏွစ္ဖက္က…ဘယ္လိုေျပာရမလဲဗ်ာ။ကြၽန္ေတာ္ကလည္းမိန္းမ၀တ္အကၤ်ီေတြနဲသိပ္မရင္းႏွီးဘူးဗ်။
(ညံံ့ခ်က္ကကြာ။ႏိုးတူးပဲထင္တယ္။)ေၾသာ္..သိဘီ။သိဘီ။လက္ႏွစ္ဖက္ကေခါင္းေလာင္းပံုေလးလိုေလ။အဲဒါမ်ိဳးေပါ့။
ဒါေပမယ့္က်ဳပ္မ်က္လံုးေတြထဲမွာေတာ့သူကေတာ္ေတာ္ကိုလွေနတာဗ်။ၾကည္ေအးေနတာပဲ၊သိလား။(အင္း..ဒီအ
ရူးေတာ့အမဲသားႏွပ္နဲ႔တိုးခဲ့ေခ်ျပီ။)အဲ.သူ႕အကၤၤ်ီေလးကအ၀ါေရာင္ေလး၊ေနာက္အျပာေရာင္လည္းနည္းနည္းပါ
တယ္။(ေၾသာ္.ေၾသာ္.ဆက္ပါဦးမေျပာလည္းဆက္ေလထြားဦးမယ့္ရုပ္ပါပဲေလ။)ခင္ဗ်ားပဲစဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ဒီေတာ့
လမ္းေလွ်ာက္တိုင္းေျခတစ္လွမ္းလွမ္းလိုက္တိုင္းေတာင္ပံခတ္သလိုမ်ိဳးေလးနဲ႕၊ခင္ဗ်ားေကာမ်က္စိထဲျမင္ျပီလား။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္စိထဲကကိုခုထိမထြက္ေသးဘူးဗ်။(ျဖစ္ရေလ။..)

ေနာက္သူက၀င္လာျပီးကြၽန္ေတာ္နဲ႕မလွမ္းမကမ္းမွာထိုင္ျပီးအေအးတစ္ခြက္မွာေသာက္တယ္ဆရာ။(အလဲ့..ဒီ
ေကာင္ကငါ့ကိုဆရာေတြ၊ဘာေတြေခၚလို႕..မဆိုးဘူးတိုးတက္လာျပီ။ဟင္း..ဟင္း..။)အို….မ်က္ႏွာေလးကေလ။
ၾကည္ရွင္းျပီးေအးျမေနတာပဲဗ်ာ။(ဘာလည္း..ေရခဲတုန္းၾကီးလားဟ..။)ထိုင္ေနပံုေလးကလဲေလ၊က်က္သေရအ
ျပည့္၊အျပည့္ဆိုမွအျပည့္။အေအးေသာက္ေနတာေလးကလဲေလဗ်ာ..။ဟို…ဟို..ဘယ္လိုေျပာရပါ့။(မေျပာပါနဲ႕
ေတာ့ကြာ။..ေတာ္ပါေတာ့။)အဲဒီလိုပဲမွတ္လိုက္ေတာ့ဗ်ာ.ေနာ္။ကြၽန္ေတာ္ဆိုလိုတာမိတ္ေဆြနားလည္တယ္မလား။ အိုေကေနာ္။ဟုတ္ျပီဗ်ာ.ေဟ့LONDONတစ္ပြဲေလာက္ကြာ..ညီ။(အေစာကတည္းကမွာေရာေပါ့။)ေသာက္ပါဗ်ာ။
ေၾသာ္..ေဟ့..မီးျခစ္ေပးပါဦးကြာ။ခဏေလး..ကြၽန္ေတာ္ေျပာတာဘယ္နားေရာက္သြားျပီလဲ။…ေၾသာ္..သူအေအး
ေသာက္တာေနာ္..။ဟုတ္တယ္။သူအေအးေသာက္ေနတာ။သူအေအးေသာက္ေနပံုေလးကၾကည့္ေကာင္းလြန္းလို႕
ဗ်ာ။ကြၽန္ေတာ့ခြက္ထဲကအေအးေတြကုန္တဲ့အထိ၊ဟုတ္ဘူး၊အေအးေတြကုန္တာေတာင္မသိဘဲေလေတြစုတ္တဲ့
အသံၾကားတဲ့အထိကိုကြၽန္ေတာ္တစ္ေမ့တစ္ေမာေသာက္မိသြားတယ္။အဲဒါေပါ့ဗ်ာ။အဲလိုေၾကာင့္သူကရုတ္တ
ရက္ပဲကြၽန္ေတာ့္ရွိတဲ့ဖက္ကိုလွည့္ၾကည့္တယ္ဗ်ာ။ (ေ_ာက္ရူး..။) ကြၽန္ေတာ္အရမ္းကို ရင္ေတြခုန္ျပီး အရမ္းကို
ေပ်ာ္တာပဲ..သိလား။ဒီလိုမွန္းသိရင္အစတည္းကဒီလိုလုပ္လိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ဟဲ..သူကတစ္ခ်က္ပဲၾကည့္တာဗ်။
ျပီးေတာ့ျပန္လွည့္သြားေရာ။(မင့္ပံုကိုကေၾကာက္စရာကိုး။ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျပဴးူျဖဲၾကည့္ေနမွန္းမွမသိတာ။
ႏွာဘူးရ..။)

ေနာက္သူပိုက္ဆံရွင္းျပီးထေတာ့ကြၽန္ေတာ္လည္းေနာက္က ထလိုက္တာေပါ့။ပိုက္ဆံမရွင္းပဲထေျပးတယ္မွတ္ျပီး
ဆိုင္ရွင္ကေနာက္ကလိုက္ေအာ္၊ကြၽန္ေတာ္ကမၾကား။ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ရွက္စရာၾကီးဗ်။ဟတ္ .. ဟတ္။သူ
လည္းဒါကိုသတိထားမိမွာပါ..ေနာ္။(ေတာက္..ငါကြာ။စိတ္ညစ္တယ္။ဒီငနဲကေတာ့။)သူက..သူက..။ကြၽန္ေတာ္
ေျပာတာ..ဘယ္ေရာက္သြားျပန္ျပီလဲ။ဟုတ္ျပီ..သူ႕ေနာက္ကိုလိုက္သြားတာ။သူ႕ေနာက္ကိုလိုက္သြားေတာ့..
အင္း..ဟုတ္တယ္။သူပန္းျခံေလးတစ္ခုထဲ၀င္သြားတာဗ်။ကြၽန္ေတာ္လည္းေနာက္ကလိုက္တယ္ဆိုမွေတာ့ အဆံုး
ထိလိုက္ေတာ့မယ္ဆိုျပီးဆက္လိုက္သြားတာေပါ့။သူကပန္းျခံထဲကခံုတန္းေလးမွာ၀င္ထိုင္ေနတယ္ေလ။ကြၽန္
ေတာ္လည္း သူနား၀င္ထိုင္ရဲတဲ့သတိၱမရွိေလေတာ့..ဟဲ…မနီးမေ၀းကပဲေယာင္ေပ၊ေယာင္ေပနဲ႔ၾကည့္ေနေတာ့
တာေပါ့ဗ်ာ..။ေနာက္ရုတ္တရက္ဆိုေကာင္မေလးရဲ႕အေတာင္ႏွစ္ဖက္။ဟုတ္ဘူး..လက္ႏွစ္ဖက္ကေတာင္
ပံေတြျဖစ္ျပီးထပ်ံေလေရာဆရာေရ။(ဘာလဲ..။ျဂိဳလ္ၾကီးကိုးလံုးတစ္ခါတည္းေခါင္းေပၚတက္ေနေနၾကသ
လားကြာ။ေတာ္ပါေတာ့။)ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႕ကိုမိလိုမိျငားလွမ္းဆြဲေတာ့မမိပါဘူးဗ်ာ..။ဟင့္..အီး..အီး…။

ထိုစဥ္..”ေဟ့..ဟိုမွာေတြ႕ျပီ။ကားရပ္၊ကားရပ္..။ေဟ့..မေျပးနဲ႕ေနာ္..။..” အသံဗလံမ်ားႏွင့္အတူ ေဆးရံုကားလို
ကားတစ္စီး”ကြၽိ” ခနဲ ဆိုက္လာျပီး ကားေပၚမွ လူႏွစ္ေယာက္ ေျပးဆင္းလာကာ ပံုေျပာသူလူငယ္ကို ဖမ္းလိုက္
ပါေတာ့သည္။လူငယ္လည္း…တစ္ဟီးဟီး..တစ္ဟားဟား ..တစ္ငိုငို..တစ္ရီရီ ႏွင့္ ရုန္းရင္းကန္ရင္း လိုက္ပါသြား
ေလေတာ့သည္။ ေနာက္ ကားေရွ႕ခန္းမွမ်က္မွန္ႏွင့္လူၾကီးတစ္ဦးဆင္းလာျပီးနားေထာင္သူလူလတ္ပိုင္း
ထိုလူကို ..”စိတ္မရွိပါနဲ႕ဗ်ာ ..။ဒီလူက စိတ္ေရာဂါကုေဆးရံုကထြက္ေျပးသြားတဲ့လူနာခင္ဗ်..။စိတ္ေဖါက္ျပီး
သူေလွ်ာက္ေျပာတတ္တယ္ေလအႏာၱရာယ္ေတာ့မေပးတတ္ပါဘူး။ဒါနဲ႕ခင္ဗ်ားကိုျမင္ဘူးသလိုလိုပဲဗ်..။
ခင္ဗ်ားနာမည္က..”

“ဆရာကြၽန္ေတာ့ကိုတစ္ကယ္မမွတ္မိေတာ့ဘူးလားဗ်..။ကြၽန္ေတာငေထာ္ေလဗ်ာ..။ဟီး..ကြၽန္ေတာ္လည္း
ဆရာတို႕ဆီကလူနာေဟာင္းပဲဗ်..။ကြၽန္ေတာ္ခုေနေကာင္းသြားပါျပီ။ဆရာတို႕ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ..။”

“ေအးဗ်ာ..။ခင္ဗ်ားက်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနတာကိုေတြ႕ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ..။ ခုဘာ
ေတြလုပ္ေနတာလည္းဗ်..။”
“ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ၊မလုပ္ပါဘူးဆရာ..။တစ္ကယ္ေျပာေနတာပါ။ကြၽန္ေတာ္ေနေကာင္းပါတယ္။..”
“အင္း ..ဒါဆိုလည္း ..ကြၽန္ေတာ္တို႕နဲ႕ လိုက္လည္ပါဦးလားဗ်ာ..။ဟိုမွာ..မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေလး
ေတြနဲ႕ေတြ႕ရတာေပါ့ဗ်ာ..။”
“အာ…မလုပ္ပါနဲ႕ဆရာရယ္..။ကြၽန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ေနာ္..။ခြင့္ျပဳပါဦးဗ်ာ။..”
“ေဟ့ … လာၾကဦး..။ဒီက်န္တဲ့တစ္ေယာက္ပါေခၚသြားမွရမယ္။ဒီေကာင့္ကုိၾကည့္ၾကစမ္းပါဦး။ေနေကာင္း
တယ္သာေျပာတယ္။ခါးမွာလည္းယပ္ေတာင္စုတ္ၾကီးထိုးလို႕။ေတာက္..အရူးေတြမ်ားကြာ။သူငါ့ကိုေက်ာ
ေပးျပီးလွည့္လိုက္တာ၊ဘြားကနဲကိုတန္းမိေတာ့တာပဲ။ ငါမသကၤာလို႕အစ္ၾကည့္တာ၊မိတာပဲ။ တစ္ခါတည္း
ေခၚသြား..ဒီေကာင္ကိုပါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့တစ္ေယာက္လိုက္ရွာရင္းႏွစ္ေယာက္မိသြားျပီေဟ့။”

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္အတြင္းရွိ ေကာင္တာမွ အမယ္အိုၾကီးသည္ ထိုအျဖစ္ကို ၾကည့္ျပီး ..ဟင္းကနဲ
သက္ျပင္းခ်ကာျငီးလိုက္သည္မွာ..”ေၾသာ္..ဘုရားေဟာမ်ားတယ္မွန္ပါလား။ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး အရူးေတြနဲ႕အျပည့္..။အင္း..အင္း..။အနိစၥ၊အနတၱ၊ဒုကၡ…”